Archive for the Ιστορία & Θρησκεία Category

Ουνία: Ο Δούρειος ίππος του Παπισμού / The Unia: The Dorian Horse of Papism

Posted in Βιβλιοθήκη, Ιστορία & Θρησκεία, Κοινωνία και Πολιτική, Ορθοδοξία on 30 Αυγούστου, 2013 by dikaiopolis07

Του Αρχιμ. Γερβάσιου Ραπτοπούλου


«Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες» (Ματθ. ζ, 15)

Τι σημαίνει αυτή καθαυτή η λέξη ουνία;

Η λέξη αυτή είναι Πολωνική και σημαίνει ένωση. Έτσι, αυτός που ανήκει στην Ουνία λέγεται Ουνίτης. Κάθε Ουνίτης έχει σαν σκοπό στη ζωή του να προσελκύσει Ορθοδόξους χριστιανούς στις κακοδοξίες του Παπισμού. Αλλά αν αυτό το επιδιώκει ο λαϊκός Ουνίτης, πολύ περισσότερο το επιδιώκει ο κληρικός Ουνίτης.

Το έχει καημό ο Πάπας να υποτάξει την Ορθοδοξία στη δική του δικαιοδοσία. Στις κακοδοξίες του. Θέλει αυτός να είναι η κεφαλή όλης της Εκκλησίας. Κι’ αυτόν τον καημό τον έχει από πολύ παλιά. Από τον έκτο κιόλας αιώνα. Από τότε. Ιδιαίτερα όμως έχει τον καημό αυτό, αφότου αποσχίσθηκε επίσημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, το έτος 1054. Από τότε. Και τι δεν έπραξε, για να πετύχει το σκοπό του! Αλλά δεν πέτυχε τίποτε. Έτσι, μέσα στην αμηχανία του για το τι θα έπρεπε να πράξει καλύτερο και αποτελεσματικότερο γι’ αυτό το σκοπό δημιούργησε την Ουνία.

Η αρχή της Ουνίας βρίσκεται στη Σύνοδο του Λατερανού το 1215 και στη Βούλα του Πάπα Ιννοκέντιου Δ’. Ωστόσο επίσημα, κατά κάποιο τρόπο, η Ουνία δημιουργήθηκε στην Πολωνία από δύο Ιησουΐτες, τον Ποσσεβίν και το Σάργκα. Αυτοί οι δύο Μοναχοί έθεσαν σε εφαρμογή την Ουνία στην Πολωνία. Κι’ αυτό, για να εκλατινίσουν του Ορθόδοξους της Πολωνίας και της Νοτιοδυτικής Ρωσίας. Σ’ αυτό τους βοήθησε και ο βασιλιάς της Πολωνίας Σιγισμούνδος Γ’, τον οποίο αυτοί οι δύο Ιησουΐτες τον ανέθρεψαν μέχρι που έφθασε τον 21ο χρόνο της ηλικίας του. Συνέχεια

Σύντομη Ιστορία του Ελληνισμού της Συρίας από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τα μισά του 20ου αιώνα

Posted in Ιστορία & Θρησκεία, Συρία on 29 Αυγούστου, 2013 by dikaiopolis07

Η παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή της Συρίας και της εγγύς και μέσης ανατολής (Παλαιστίνη, Μεσοποταμία κλπ.) απαντάτε είδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα, μετά την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, γιγαντώθηκε όμως από τον ιδρυτή της δυναστείας των Σελευκιδών, Σέλευκου Α΄, υιού του Αντίοχου – στρατηγού του Φίλιππου Β΄– και διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου. Όμως, ο σοφιστής Λιβάνιος, αναφέρει ότι η πόλη Ιώνη, ευρισκόμενη κοντά στην Αντιόχεια, ήταν ελληνική αποικία, την οποία ανάγει στην εποχή της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων (7ος π.Χ. αιών) και μας λέγει ότι την σεβάστηκαν ανέκαθεν πλην αυτών και οι Πέρσες (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, τομ. 1, σελ. 291). Η Ιώνη ήταν κτισμένη από Αργείους  (όπως και η Ταρσός), κατόπιν δε εγκαταστάθηκαν εκεί Κρήτες και Κύπριοι. Κοιτίδα λοιπόν του Ελληνισμού της Συρίας υπήρξε η πόλη της Ιώνης. Ο Μ. Αλέξανδρος εις ανάμνηση της μεγαλειώδους νίκης του επί του Ισσού ποταμού, ίδρυσε την Νικόπολη, όπως και την Αλεξάνδρεια την κατ΄ Ισσόν, στον μυχό του Ισσικού κόλπου. Συνέχεια

«Κρίση υπήρχε ακριβώς όταν λέγαμε πως δεν υπήρχε»

Posted in Επίκαιρα σχόλια, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική, Κοινωνικός Μετασχηματισμός, Μετανάστευση - Δημογραφικό, Ορθοδοξία on 22 Αυγούστου, 2013 by dikaiopolis07

Συνένετευξη του πατέρα Νικολάου Λουδοβίκου στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

«Οταν οι Πέρσες έζωσαν πολιορκητικά την Εφεσο, όπως μας παραδίδει ο Διογένης Λαέρτιος, οι συμπολίτες του Ηράκλειτου τον ρώτησαν τι πρέπει να κάνουν. Ο φιλόσοφος δεν είπε τίποτα, αλλά κάθισε σταυροπόδι κατάχαμα, έβρεξε σιτάρι και άρχισε να το τρώει σιωπηλά.

Όλοι τότε κατάλαβαν ότι πρέπει να περιορίσουν στο έπακρο τις ανάγκες τους και να αντέξουν την πολιορκία μ’ εγκαρτέρηση. Οποτε βρεθούν τέτοιοι θυσιαζόμενοι άνδρες στο δημόσιο χώρο, η κουλτούρα του ναρκισσισμού υπονομεύεται και αρχίζει η δημιουργική αφύπνιση».

Μιλάμε με τον πατέρα Νικόλαο Λουδοβίκο*, με σπουδές Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Θεολογίας στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Παρίσι και το Κέμπριτζ. Είναι καθηγητής Δογματικής και Φιλοσοφίας και πρόεδρος της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης (ΑΕΑΘ), επισκέπτης καθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Κέμπριτζ, ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γουίντσεστερ. Εχει συγγράψει δέκα βιβλία και παράλληλα έχει μεγάλο αριθμό δημοσιευμένων άρθρων. Εργα του έχουν μεταφρασθεί σε οκτώ γλώσσες. Συνέχεια

Οδυσσέας Ελύτης: Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα

Posted in Αρχείο βίντεο, Ιστορικά Πρόσωπα, Tέχνη και πολιτισμός on 22 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Στην εκπομπή αυτή ο ποιητής ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ μιλά λίγο μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1979). Η αφήγησή του ξεκινά με πληροφορίες για την καταγωγή του, τους τόπους όπου έζησε και τον επηρέασαν καθώς και για την προέλευση του ονόματός του. Στη συνέχεια αναφέρεται στην επίδραση των θαλασσινών τοπίων και της αιγαιοπελαγίτικης αισθητικής στην ποίησή του και μιλά για τη σύνδεσή του με τον υπερρεαλισμό, αν και ποτέ δεν υπήρξε αμιγώς υπερρεαλιστής ποιητής. Διευκρινίζει πώς αντιλαμβάνεται την «ελληνικότητα» και τη «διαφάνεια», έννοιες κεντρικές στην ποίησή του, ενώ ιδιαίτερη μνεία επιφυλάσσει στον ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ, στην ποιητική παράδοση του οποίου θεωρεί ότι ανήκει.
Συνέχεια

O πλωτάρχης Ελευθέριος Χανδρινός και η άγνωστη δράση του κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο / Ο βομβαρδισμός της Πάφου από το αρματαγωγό «Λέσβος»

Posted in Eλληνοτουρκικά, Βιβλιοθήκη, Ιστορικά Πρόσωπα, Κυπριακό, Κύπρος on 21 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Του Αντιναυάρχου εα Κ. Βάλλα ΠΝ

Τον μήνα Ιούλιο τ.ε. συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από την εισβολή των Τουρκικών στρατευμάτων στη Κύπρο και την κατάληψη μεγάλου τμήματος της μαρτυρικής νήσου.

Ελλαδίτες και Κύπριοι Έλληνες, πολέμησαν τον εισβολέα με όλες τις δυνάμεις τους, δίνοντας άλλοι τη ζωή τους, άλλοι την σωματική τους ακεραιότητα και την προσωπική τους ελευθερία (αγνοούμενοι) και άλλοι με την μαχητικότητά τους, επέξειξαν την πολεμική αρετή της Ελληνικής φυλής, κατά τη διάρκεια των μαχών.

Η Κύπρος, αναγνωρίζοντας την θυσιαστική προσφορά των αγωνιστών, τίμησε και τιμά, όσους έπεσαν στην εκτέλεση του καθήκοντος και όσους συνέβαλαν αποφασιστικά, σε εκείνον τον «υπέρ βωμών και εστιών», αγώνα.

Η επίσημη Ελληνική Πολιτεία (πολιτική και στρατιωτική), εκτιμούμε ότι δεν έχει επιδείξει την ανάλογη ευαισθησία, προβάλλοντας -όπως θα το άξιζαν- τους Έλληνες πολεμιστές κάθε Κλάδου των Ε.Δ. Εξαίρεση αποτελούν οι Ενώσεις των Αποστράτων και οι διάφοροι Σύνδεσμοι των αγωνιστών της Κύπρου, οι οποίοι τιμούν κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης. Συνέχεια

Oμιλία για τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο

Posted in Eλληνοτουρκικά, Αρχείο βίντεο, Εθνικά Θέματα, Ιστορία & Θρησκεία, Κύπρος, Κοινωνία και Πολιτική on 19 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

 

Διάλεξη του προέδρου του συλλόγου «Βετεράνοι Κύπρου 1974» Νίκου Αργυρόπουλου στο ανοικτό πανεπιστήμιο Δήμου Ασπροπύργου (1/4/13).

Λύσανδρος Καυταντζόγλου (1811-1885): ο μεγάλος εκπρόσωπος του αρχιτεκτονικού νεοκλασικισμού

Posted in Ιστορικά Πρόσωπα, Tέχνη και πολιτισμός on 11 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Λύσανδρος Καυταντζόγλου

Γόνος της μεγάλης θεσσαλονικιώτικης οικογενείας Σπανδωνή, ο αρχιτέκτων Λύσανδρος Καυταντζόγλου, λάτρης της αρχαίας ελληνικής τέχνης, προσκολλημένος στο ρομαντικό κλασικισμό και ευαίσθητος απέναντι στη βυζαντινή αρχιτεκτονική, κόσμησε με λαμπρά έργα του την ελληνική πρωτεύουσα. Γεννήθηκε το 1811 στη Θεσσαλονίκη. Στην Επανάσταση του 1821, φυγαδεύτηκε με την οικογένειά του στην Μασσαλία της Γαλλίας. Ύστερα από πολυετείς σπουδές αρχιτεκτονικής (1824 – 1836) στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη, δοκίμασε να εγκατασταθεί το 1838 στην Ελλάδα, αλλά απέτυχε. Για το λόγο αυτό, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Κωνσταντινούπολη συνεχίζοντας στην Ελλάδα το 1843, όπου διορίστηκε διευθυντής του Σχολείου των Τεχνών, μετέπειτα Πολυτεχνείου.

Ο Καυτατζόγλου, τυπικός εκπρόσωπος της τάξης του ευρωπαϊκού ακαδημαϊκού αρχιτέκτονα, προβληματιζόταν από τη χαμηλή στάθμη της επιστημονικής παιδείας στην Ελλάδα, αλλά και γνώριζε ότι μία πλήρης αναβάθμιση των αρχιτεκτονικών σπουδών είχε απαιτήσεις πάρα πολύ υψηλής στάθμης (άριστη γνώση αρχαίων προτύπων, ιστορία, φιλοσοφία κοκ) και ήταν δύσκολο να υλοποιηθεί. Έτσι, τα όρια της εκπαιδευτικής πράξης στο «Σχολείον των Τεχνών» δεν δικαιολογούσαν για τους αποφοίτους του τον τίτλο του αρχιτέκτονα, αλλά μόνο του «πρωτοτέκτονα», που θα επέβλεπε τα μεγάλα έργα της εποχής. Κατά συνέπεια, έως τις αρχές της δεκαετίας του 1860, η «πρακτική» μόρφωση του αρχιτέκτονα είχε το προβάδισμα έναντι της «ακαδημαϊκής». Είχε δοθεί βάρος στα σχετικά σχεδιαστικά μαθήματα – Αρχιτεκτονικό Σχέδιο και Κοσμηματογραφία – που συμβάδιζαν μ΄ ένα πλούσιο πρόγραμμα καλλιτεχνικών σπουδών, με μαθήματα όπως Αγαλματογραφία, Ελαιογραφία, Πλαστική που δίδαξαν εξαιρετικοί καθηγητές. Συνέχεια

O άγιος νεομάρτυρας Μιχαήλ Πακνανάς ο κηπουρός (γεννήθηκε το 1750 και αποκεφαλίστηκε στις 9 Ιουλίου του έτους 1770 ή 1771)

Posted in Ιστορία & Θρησκεία, Ιστορικά Πρόσωπα, Ορθοδοξία on 9 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

     Περπατώντας ανάμεσα στα όρθια και στα πεσμένα μάρμαρα, που έμειναν για να δείχνουνε την τέχνη και τον πολιτισμό των προγόνων μας, μπορεί να βρει κανείς όχι μονάχα πρόσωπα, στολίδια η χαράγματα, με θέματα ειδωλολατρικά· μα και να διαβάσει γεγονότα χριστιανικά, χαραγμένα από χέρια χριστιανών, πάνω στη σκληρή πέτρα, που είναι ένας λίθινος, μα πολλές φορές ωστόσο, ένας καλός και πιστός χρονογράφος. Έτσι μπορεί να βρει κανείς -και σήμερα ακόμη- ένα σύντομο και ολιγόλεξο χάραγμα, σ΄ έναν από τους σωζόμενους στύλους του Ολυμπίου Διός, που περιέχει σε συντομία το μαρτύριο ενός Αθηναίου Νεομάρτυρος. Άμα προσέξει πολύ ο ευλαβικός περιηγητής, που δεν θαμπώνεται από τους τεράστιους σπόνδυλους των μαρμάρων, θα δει κάτι τρεμουλιαστά γράμματα, χαραγμένα με πολλή συγκίνηση –κ΄ ίσως και με πολύν τρόμο- από το χέρι κάποιου φιλομάρτυρος χριστιανού: «1771 Ιουλίου 9 αποκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης». Δηλαδή πριν από δυο αιώνες έγινε το μαρτύριο. Αν θελήσεις να βρεις ύστερα ποιος ήταν αυτός ο «Μιχάλης Πακνανάς», που αποκεφαλίσθη, θα σε πληροφορήσει ο συναξαριστής της Εκκλησίας: «τη αύτη ήμερα ο άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ ο κηπουρός, ο εν Αθήναις μαρτυρήσας, ξίφει τελειουται». Και φαίνεται να έδειξε μεγάλη γενναιότητα και υπομονή στο μαρτύριο, γιατί στο γνωστό δίστιχο σημειώνεται:

Τι καχ’ ολίγον λαιμόν, και σπαθηφόρε, τέμνεις; Μιχαήλ ου πτοείται την σπάθην· Συνέχεια

Συνεργασία Εθνικοσοσιαλιστών και Κομμουνιστών κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Οι «Διασκέψεις» GESTAPO – NKVD

Posted in Βιβλιοθήκη, Γερμανία, Ιστορία & Θρησκεία, Κοινωνία και Πολιτική, Ρωσία on 9 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Όταν τα δύο καθεστώτα, εθνικοσοσιαλισμός – κομμουνισμός συνεργάζονται αρμονικά, τότε παράγονται αβίαστα, σίγουρα, “ευεργετικά” αποτελέσματα για την ανθρωπότητα: ήτοι γενοκτονία πληθυσμών, και δη αμάχων, παιδιών, ηλικιωμένων, γυναικών, διανοουμένων.

Αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα που παρατίθενται για την Πολωνία, είναι λίαν ενδεικτικά για τον τρόπο που τα δύο καθεστώτα αντιλαμβάνονται την αξία του ανθρώπου, την αξία της ζωής, την έννοια της ελευθερίας, την ελεύθερη και απρόσκοπτη διακίνηση των ιδεών.


Γράφει

ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος

   Τα δύο ολοκληρωτικά κράτη-θανάσιμοι αντίπαλοι του Β’ Π.Π., η Ναζιστική Γερμα­νία και η Σοβιετική Ένωση, αρχικά ήταν σύμμαχοι και υπήρξαν οι βασικοί αίτιοι της έναρξης της παγκόσμιας σύρραξης. Οι δύο φοβερές μυστικές αστυνομίες τους, η Γκεστάπο και η NKVD αντίστοιχα, συνεργάστηκαν στενά στην εξόντωση των κοινών τους αντιπάλων.

Η συνεργασία μεταξύ Gestapo και NKVD είχε ως αποτέλεσμα την διοργάνωση μιας σειράς διασκέψεων των δύο υπηρεσιών, μεταξύ του τέλους του 1939 και των αρχών του 1940, με σκοπό την από κοινού αντιμετώπιση του «προβλήματος» της Πολωνίας. Οι δύο κορυφαίοι ηγέτες των τρομερών αστυνομιών, ο Χάινριχ Χίμλερ και ο Λαβρέντι Μπέρια, είχαν αναλάβει την κοινή αποστολή από τις αντίστοιχες ηγεσίες τους να οργανώσουν την κατοχή του πολωνικού έθνους και να καταπολεμήσουν την αναμενόμενη πολωνική αντίσταση, η οποία στο μέλλον θα αποδεικνύετο λίαν ενοχλητική και για τις δύο κατοχικές δυνάμεις. Συνέχεια

Ναός Επικουρείου Απόλλωνα-ο «Παρθενώνας» της Πελοποννήσου

Posted in Ιστορία & Θρησκεία, Tέχνη και πολιτισμός on 4 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Στο κέντρο της Πελοποννήσου, στις Βάσσες της αρχαίας Φιγαλείας, σε υψόμετρο 1130 μέτρων στέκει αγέρωχος και αειθαλής ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα. Εμπνευστής και κατασκευαστής του ναού θεωρείται ο Ικτίνος, μέγας αρχιτέκτονας της αρχαιότητας, που μαζί με τον Καλλικράτη σχεδίασε τον Παρθενώνα .Το πανανθρώπινο αυτό στολίδι της αρχιτεκτονικής ήταν το πρώτο από τα θαυμαστά μνημεία της Ελλάδας, το οποίο αναγνωρίστηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, το 1986. Τον ναό μπορείτε να προσεγγίσετε από την Ηλεία, μετά από μια μαγευτική διαδρομή δίπλα στον ρου του ποταμού Νέδα, ή από την Τρίπολη και τη Μεγαλόπολη.

Οι Βάσσες υπήρξαν πάντα σεπτός τόπος, που φιλοξένησε πλήθος ιερών. Το όνομα της περιοχής σημαίνει «μικρές κοιλάδες». Πράγματι, τα όρη της πελοποννησιακής γης δημιουργούν ένα μαγευτικό ανάγλυφο και ανάμεσα τους ξεπροβάλλει το επιβλητικό τοπίο του ναού. Τα όρη Κοτύλιο, Λύκαιο, Τετράζιο και Ελάιο ορθώνονται προστατευτικά γύρω από την κοιλάδα των Βασσών. Σε αυτό το φυσικό καταφύγιο λατρεύτηκαν όλοι οι θεοί της αρχαιότητας -ο Πάνας, η Αφροδίτη, η Άρτεμις και, βέβαια, ο Απόλλωνας, ως Βασσίτας και ως Επικούριος, δηλαδή βοηθός- και εδώ έμελλε να αναγερθεί ένα από τα μεγαλύτερα λατρευτικά κέντρα ολόκληρου του ελληνισμού. Συνέχεια

«Ρουμ Μιλέτι»: Σύντομη αναφορά στην Ιστορία των Ορθοδόξων κοινοτήτων υπό την Οθωμανική κυριαρχία (1453-1821)

Posted in Βιβλιοθήκη, Ιστορία & Θρησκεία, Tέχνη και πολιτισμός on 2 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07


γράφει ο Steven Runciman

Η απώλεια της ελευθερίας είναι η σκληρότερη μοίρα για ένα λαό. Για τους Έλληνες, η ‘Aλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 ήταν μια τραγωδία χωρίς προηγούμενο, που σημάδεψε το τέλος του Βυζαντίου, της χριστιανικής Αυτοκρατορίας της Ανατολής, και την αρχή της σκλαβιάς. Όπως αποδεικνύει εκ των υστέρων η ιστορία, το Βυζάντιο ήταν καταδικασμένο, βαρύτατα άρρωστο για να μπορέσει να αναρρώσει. Ακόμη και αν οι ηρωικοί υπερασπιστές της πόλης είχαν κατορθώσει το 1453 να αναγκάσουν τους Τούρκους να άρουν την πολιορκία, θα επιτύγχαναν μόνο μια μικρή ανάπαυλα. Οι Τούρκοι σύντομα θα επιχειρούσαν μια ακόμη έφοδο. ‘Aραγε η χαριστική βολή την οποία κατέφεραν εναντίον του Βυζαντίου αποτελούσε όντως μια τόσο μεγάλη καταστροφή; Ο ελληνικός κόσμος ήταν ήδη διασπασμένος· και οι Έλληνες που ζούσαν υπό ξένη κυριαρχία, τουρκική η ιταλική, ήταν περισσότεροι από αυτούς που ζούσαν ελεύθεροι. Μήπως ήταν καλύτερα να υποταχθούν σε μια δύναμη που θα τους επανένωνε, ακόμη και υπό συνθήκες σκλαβιάς; Ποια ήταν η εναλλακτική λύση;
Συνέχεια

Λόγος περί του Αγίου Πνεύματος

Posted in Βιβλιοθήκη, Ορθοδοξία on 23 Ιουνίου, 2013 by dikaiopolis07

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

(μετάφραση στα νέα ελληνικά Διονύσιος Κακαλέτρης

Ο ΛΑ ‘ Λόγος είναι ο σπουδαιότερος από τους Θεολογικούς Λόγους του αγ. Γρηγορίου. Εκφωνήθηκε στο ναό της αγ. Αναστασiας στην Κωνσταντινούπολη, το 380, πιθανόν κατά το διάστημα μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου. Είναι η πρώτη φορά που σε ειδική πραγματεία, αφιερωμένη στο άγιο Πνεύμα, ομολογείται και καταδεικνύεται η θεότητα και το ομοούσιο του αγ. Πνεύματος. Ο Γρηγόριος διακηρύσσει την ορθή πίστη της Εκκλησίας ότι «εκ φωτός του Πατρός φως καταλαμβάνοντες τον Υιόν εν φωτί τω Πνεύματι» (§ 3). Καταρρίπτει, στη συνέχεια, τους συλλογισμούς των αιρετικών Πνευματομάχων με θεολογικά επιχειρήματα (§ 4-21) και τέλος, απαντώντας στο επιχείρημα ότι στην αγία Γραφή δεν δηλώνεται ρητά η θεότητα του Πνεύματος, παραθέτει πλήθος χωρίων, όπου υποδεικνύεται η θεότητα του Πνεύματος (§ 29-30). Αλλά και το ίδιο το Πνεύμα τώρα, σύμφωνα με το Γρηγόριο, φανερώνει στούς αξίους βαθύτερα και σαφέστερα οτι είναι Θεός, ένα από τα τρία πρόσωπα της μιας θεότητας (§ 26). Συνέχεια

Η Ιστορία της Κρατικής Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ. – Ε.Ρ.Α.) ως τις μέρες μας (1923-2008)

Posted in Βιβλιοθήκη, Ιστορία & Θρησκεία, Tέχνη και πολιτισμός on 20 Ιουνίου, 2013 by dikaiopolis07

Χρονικό 1923 -1938
 

1923. Πραγματοποιείται η πρώτη απόπειρα ραδιοφωνικής εκπομπής στην Ελλάδα από την ΔΡΥΝ (Διοίκηση Ραδιοφωνίας του Υπουργείου Ναυτικών) στο Βοτανικό.  Η προσπάθεια έγινε με πομπό ισχύος 200W, τον οποίο εισήγαγε ο αντιπρόσωπος της σουηδικής εταιρίας Svenska Rdioaktiebolaget.
1925. Μάιος.  Η Σχολή Μεγαρέως επιχειρεί πειραματική ραδιοφωνική εκπομπή μεταδίδοντας μια σχολική γιορτή.

1928
. Στη Θεσσαλονίκη τίθεται σε λειτουργία ο πρώτος ιδιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός της Ελλάδος από τον Χρήστο Τσιγγιρίδη, ο οποίος κυριάρχησε στη ραδιοφωνική ζωή της Βορείου Ελλάδος για περισσότερα από 20 χρόνια και υπήρξε φάρος πολιτισμού σε ολόκληρο τον βορειοελλαδικό χώρο.  Ο αριθμός των ραδιόφωνων που λειτουργούσαν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα υπολογίζεται περίπου σε διακόσια και οι κάτοχοί τους κατέβαλλαν το ποσό των πεντακοσίων δραχμών (ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για την εποχή) στη Δ/νση Λαχείων του Στόλου του υπουργείου Ναυτικών.
Συνέχεια

Τα 17 ελληνικά μνημεία που έχει επιλέξει η UNESCO

Posted in Ιστορία & Θρησκεία, Tέχνη και πολιτισμός on 13 Ιουνίου, 2013 by dikaiopolis07

Εντυπωσιάζεστε κάθε φορά που διαβάζετε σε έναν ταξιδιωτικό οδηγό για κάποιο μνημείο ότι είναι «ενταγμένο στην Λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO»; Αναρωτηθήκατε ποτέ τι ακριβώς σημαίνει αυτό, και γιατί δεν είναι, ας πούμε, όλα τα μνημεία του πλανήτη σε αυτή τη λίστα; Με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ξεσκονίζουμε την σχετική λίστα της UNESCO για την Ελλάδα, και προγραμματίζουμε τις επόμενες εκδρομές στα «αριστουργήματα της ανθρώπινης δημιουργίας» που μας έχουν ξεφύγει.

Μια πρώτη γνωριμία με την Λίστα

Όλα ξεκίνησαν στις 16 Νοεμβρίου του 1972, όταν στο Γενικό Συνέδριο της UNESCO ψηφίστηκε η Συνθήκη για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς. Η Συνθήκη αυτή λέει με λίγα λόγια ότι τα κράτη που την υπογράφουν (ο αριθμός των οποίων ανέρχεται σε 186 μέχρι στιγμής) αναγνωρίζουν πως οι χώροι που βρίσκονται στην εθνική επικράτειά τους και έχουν εγγραφεί στη λίστα, αποτελούν, με κάθε επιφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας και των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, παγκόσμια κληρονομιά «για την προστασία της οποίας είναι υπεύθυνη η διεθνής κοινότητα, που πρέπει να εργαστεί ως σύνολο για αυτό τον σκοπό». Από την πλευρά της, η UNESCO βοηθά τα κράτη να προστατεύσουν τους χώρους αυτούς παρέχοντας τεχνική βοήθεια, επαγγελματική εκπαίδευση καθώς και έκτακτη οικονομική βοήθεια σε χώρους που βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.

Για την ένταξή του στη λίστα ένα μνημείο πρέπει να πληροί ένα από τα δέκα κριτήρια της UNESCO, τα οποία μπορείτε να δείτε αναλυτικά εδώ. Αν βαριέστε να διαβάζετε μακροσκελείς λίστες, τα κριτήρια συνοψίζονται ωραιότατα σε αυτές τις δύο προτάσεις: «να επιδεικνύει σημαντικές ανθρώπινες αξίες για μακρά περίοδο χρόνου» και «να φέρει μια μοναδική ή τουλάχιστον εξαιρετική μαρτυρία για κάποια πολιτισμική παράδοση, ζώντα ή εξαφανισμένου πολιτισμού».

Η λίστα της UNESCO για την Ελλάδα

Δεκαεπτά συνολικά μνημεία και τοποθεσίες στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνει, μέχρι στιγμής, η Λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Πριν βιαστείτε να σχολιάσετε τις ελλείψεις, περιμένουμε να πάρετε όρκο ότι τα έχετε επισκεφθεί όλα, ένα προς ένα. Με χρονολογική σειρά ένταξης στη Λίστα, έχουμε και λέμε:

Συνέχεια

Έκτακτα ανακοινωθέντα από την ιστορία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (28.10.1940, 27.04.1941)

Posted in Επίκαιρα σχόλια, Εθνικά Θέματα, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Ιστορία & Θρησκεία, Κοινωνία και Πολιτική, Σύνταγμα, Θεσμοί και Διαφάνεια on 13 Ιουνίου, 2013 by dikaiopolis07