Archive for the Ιστορία & Θρησκεία Category

Ουνία: Ο Δούρειος ίππος του Παπισμού / The Unia: The Dorian Horse of Papism

Posted in Βιβλιοθήκη, Ιστορία & Θρησκεία, Κοινωνία και Πολιτική, Ορθοδοξία on 30 Αύγουστος, 2013 by dikaiopolis07

Του Αρχιμ. Γερβάσιου Ραπτοπούλου


«Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες» (Ματθ. ζ, 15)

Τι σημαίνει αυτή καθαυτή η λέξη ουνία;

Η λέξη αυτή είναι Πολωνική και σημαίνει ένωση. Έτσι, αυτός που ανήκει στην Ουνία λέγεται Ουνίτης. Κάθε Ουνίτης έχει σαν σκοπό στη ζωή του να προσελκύσει Ορθοδόξους χριστιανούς στις κακοδοξίες του Παπισμού. Αλλά αν αυτό το επιδιώκει ο λαϊκός Ουνίτης, πολύ περισσότερο το επιδιώκει ο κληρικός Ουνίτης.

Το έχει καημό ο Πάπας να υποτάξει την Ορθοδοξία στη δική του δικαιοδοσία. Στις κακοδοξίες του. Θέλει αυτός να είναι η κεφαλή όλης της Εκκλησίας. Κι’ αυτόν τον καημό τον έχει από πολύ παλιά. Από τον έκτο κιόλας αιώνα. Από τότε. Ιδιαίτερα όμως έχει τον καημό αυτό, αφότου αποσχίσθηκε επίσημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, το έτος 1054. Από τότε. Και τι δεν έπραξε, για να πετύχει το σκοπό του! Αλλά δεν πέτυχε τίποτε. Έτσι, μέσα στην αμηχανία του για το τι θα έπρεπε να πράξει καλύτερο και αποτελεσματικότερο γι’ αυτό το σκοπό δημιούργησε την Ουνία.

Η αρχή της Ουνίας βρίσκεται στη Σύνοδο του Λατερανού το 1215 και στη Βούλα του Πάπα Ιννοκέντιου Δ’. Ωστόσο επίσημα, κατά κάποιο τρόπο, η Ουνία δημιουργήθηκε στην Πολωνία από δύο Ιησουΐτες, τον Ποσσεβίν και το Σάργκα. Αυτοί οι δύο Μοναχοί έθεσαν σε εφαρμογή την Ουνία στην Πολωνία. Κι’ αυτό, για να εκλατινίσουν του Ορθόδοξους της Πολωνίας και της Νοτιοδυτικής Ρωσίας. Σ’ αυτό τους βοήθησε και ο βασιλιάς της Πολωνίας Σιγισμούνδος Γ’, τον οποίο αυτοί οι δύο Ιησουΐτες τον ανέθρεψαν μέχρι που έφθασε τον 21ο χρόνο της ηλικίας του. Συνέχεια

Advertisements

Σύντομη Ιστορία του Ελληνισμού της Συρίας από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τα μισά του 20ου αιώνα

Posted in Ιστορία & Θρησκεία, Συρία on 29 Αύγουστος, 2013 by dikaiopolis07

Η παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή της Συρίας και της εγγύς και μέσης ανατολής (Παλαιστίνη, Μεσοποταμία κλπ.) απαντάτε είδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα, μετά την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, γιγαντώθηκε όμως από τον ιδρυτή της δυναστείας των Σελευκιδών, Σέλευκου Α΄, υιού του Αντίοχου – στρατηγού του Φίλιππου Β΄– και διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου. Όμως, ο σοφιστής Λιβάνιος, αναφέρει ότι η πόλη Ιώνη, ευρισκόμενη κοντά στην Αντιόχεια, ήταν ελληνική αποικία, την οποία ανάγει στην εποχή της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων (7ος π.Χ. αιών) και μας λέγει ότι την σεβάστηκαν ανέκαθεν πλην αυτών και οι Πέρσες (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, τομ. 1, σελ. 291). Η Ιώνη ήταν κτισμένη από Αργείους  (όπως και η Ταρσός), κατόπιν δε εγκαταστάθηκαν εκεί Κρήτες και Κύπριοι. Κοιτίδα λοιπόν του Ελληνισμού της Συρίας υπήρξε η πόλη της Ιώνης. Ο Μ. Αλέξανδρος εις ανάμνηση της μεγαλειώδους νίκης του επί του Ισσού ποταμού, ίδρυσε την Νικόπολη, όπως και την Αλεξάνδρεια την κατ΄ Ισσόν, στον μυχό του Ισσικού κόλπου. Συνέχεια

«Κρίση υπήρχε ακριβώς όταν λέγαμε πως δεν υπήρχε»

Posted in Επίκαιρα σχόλια, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική, Κοινωνικός Μετασχηματισμός, Μετανάστευση - Δημογραφικό, Ορθοδοξία on 22 Αύγουστος, 2013 by dikaiopolis07

Συνένετευξη του πατέρα Νικολάου Λουδοβίκου στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

«Οταν οι Πέρσες έζωσαν πολιορκητικά την Εφεσο, όπως μας παραδίδει ο Διογένης Λαέρτιος, οι συμπολίτες του Ηράκλειτου τον ρώτησαν τι πρέπει να κάνουν. Ο φιλόσοφος δεν είπε τίποτα, αλλά κάθισε σταυροπόδι κατάχαμα, έβρεξε σιτάρι και άρχισε να το τρώει σιωπηλά.

Όλοι τότε κατάλαβαν ότι πρέπει να περιορίσουν στο έπακρο τις ανάγκες τους και να αντέξουν την πολιορκία μ’ εγκαρτέρηση. Οποτε βρεθούν τέτοιοι θυσιαζόμενοι άνδρες στο δημόσιο χώρο, η κουλτούρα του ναρκισσισμού υπονομεύεται και αρχίζει η δημιουργική αφύπνιση».

Μιλάμε με τον πατέρα Νικόλαο Λουδοβίκο*, με σπουδές Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Θεολογίας στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Παρίσι και το Κέμπριτζ. Είναι καθηγητής Δογματικής και Φιλοσοφίας και πρόεδρος της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης (ΑΕΑΘ), επισκέπτης καθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Κέμπριτζ, ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γουίντσεστερ. Εχει συγγράψει δέκα βιβλία και παράλληλα έχει μεγάλο αριθμό δημοσιευμένων άρθρων. Εργα του έχουν μεταφρασθεί σε οκτώ γλώσσες. Συνέχεια

Οδυσσέας Ελύτης: Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα

Posted in Αρχείο βίντεο, Ιστορικά Πρόσωπα, Tέχνη και πολιτισμός on 22 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Στην εκπομπή αυτή ο ποιητής ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ μιλά λίγο μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1979). Η αφήγησή του ξεκινά με πληροφορίες για την καταγωγή του, τους τόπους όπου έζησε και τον επηρέασαν καθώς και για την προέλευση του ονόματός του. Στη συνέχεια αναφέρεται στην επίδραση των θαλασσινών τοπίων και της αιγαιοπελαγίτικης αισθητικής στην ποίησή του και μιλά για τη σύνδεσή του με τον υπερρεαλισμό, αν και ποτέ δεν υπήρξε αμιγώς υπερρεαλιστής ποιητής. Διευκρινίζει πώς αντιλαμβάνεται την «ελληνικότητα» και τη «διαφάνεια», έννοιες κεντρικές στην ποίησή του, ενώ ιδιαίτερη μνεία επιφυλάσσει στον ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ, στην ποιητική παράδοση του οποίου θεωρεί ότι ανήκει.
Συνέχεια

O πλωτάρχης Ελευθέριος Χανδρινός και η άγνωστη δράση του κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο / Ο βομβαρδισμός της Πάφου από το αρματαγωγό «Λέσβος»

Posted in Eλληνοτουρκικά, Βιβλιοθήκη, Ιστορικά Πρόσωπα, Κυπριακό, Κύπρος on 21 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Του Αντιναυάρχου εα Κ. Βάλλα ΠΝ

Τον μήνα Ιούλιο τ.ε. συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από την εισβολή των Τουρκικών στρατευμάτων στη Κύπρο και την κατάληψη μεγάλου τμήματος της μαρτυρικής νήσου.

Ελλαδίτες και Κύπριοι Έλληνες, πολέμησαν τον εισβολέα με όλες τις δυνάμεις τους, δίνοντας άλλοι τη ζωή τους, άλλοι την σωματική τους ακεραιότητα και την προσωπική τους ελευθερία (αγνοούμενοι) και άλλοι με την μαχητικότητά τους, επέξειξαν την πολεμική αρετή της Ελληνικής φυλής, κατά τη διάρκεια των μαχών.

Η Κύπρος, αναγνωρίζοντας την θυσιαστική προσφορά των αγωνιστών, τίμησε και τιμά, όσους έπεσαν στην εκτέλεση του καθήκοντος και όσους συνέβαλαν αποφασιστικά, σε εκείνον τον «υπέρ βωμών και εστιών», αγώνα.

Η επίσημη Ελληνική Πολιτεία (πολιτική και στρατιωτική), εκτιμούμε ότι δεν έχει επιδείξει την ανάλογη ευαισθησία, προβάλλοντας -όπως θα το άξιζαν- τους Έλληνες πολεμιστές κάθε Κλάδου των Ε.Δ. Εξαίρεση αποτελούν οι Ενώσεις των Αποστράτων και οι διάφοροι Σύνδεσμοι των αγωνιστών της Κύπρου, οι οποίοι τιμούν κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης. Συνέχεια

Oμιλία για τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο

Posted in Eλληνοτουρκικά, Αρχείο βίντεο, Εθνικά Θέματα, Ιστορία & Θρησκεία, Κύπρος, Κοινωνία και Πολιτική on 19 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

 

Διάλεξη του προέδρου του συλλόγου «Βετεράνοι Κύπρου 1974» Νίκου Αργυρόπουλου στο ανοικτό πανεπιστήμιο Δήμου Ασπροπύργου (1/4/13).

Λύσανδρος Καυταντζόγλου (1811-1885): ο μεγάλος εκπρόσωπος του αρχιτεκτονικού νεοκλασικισμού

Posted in Ιστορικά Πρόσωπα, Tέχνη και πολιτισμός on 11 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Λύσανδρος Καυταντζόγλου

Γόνος της μεγάλης θεσσαλονικιώτικης οικογενείας Σπανδωνή, ο αρχιτέκτων Λύσανδρος Καυταντζόγλου, λάτρης της αρχαίας ελληνικής τέχνης, προσκολλημένος στο ρομαντικό κλασικισμό και ευαίσθητος απέναντι στη βυζαντινή αρχιτεκτονική, κόσμησε με λαμπρά έργα του την ελληνική πρωτεύουσα. Γεννήθηκε το 1811 στη Θεσσαλονίκη. Στην Επανάσταση του 1821, φυγαδεύτηκε με την οικογένειά του στην Μασσαλία της Γαλλίας. Ύστερα από πολυετείς σπουδές αρχιτεκτονικής (1824 – 1836) στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη, δοκίμασε να εγκατασταθεί το 1838 στην Ελλάδα, αλλά απέτυχε. Για το λόγο αυτό, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Κωνσταντινούπολη συνεχίζοντας στην Ελλάδα το 1843, όπου διορίστηκε διευθυντής του Σχολείου των Τεχνών, μετέπειτα Πολυτεχνείου.

Ο Καυτατζόγλου, τυπικός εκπρόσωπος της τάξης του ευρωπαϊκού ακαδημαϊκού αρχιτέκτονα, προβληματιζόταν από τη χαμηλή στάθμη της επιστημονικής παιδείας στην Ελλάδα, αλλά και γνώριζε ότι μία πλήρης αναβάθμιση των αρχιτεκτονικών σπουδών είχε απαιτήσεις πάρα πολύ υψηλής στάθμης (άριστη γνώση αρχαίων προτύπων, ιστορία, φιλοσοφία κοκ) και ήταν δύσκολο να υλοποιηθεί. Έτσι, τα όρια της εκπαιδευτικής πράξης στο «Σχολείον των Τεχνών» δεν δικαιολογούσαν για τους αποφοίτους του τον τίτλο του αρχιτέκτονα, αλλά μόνο του «πρωτοτέκτονα», που θα επέβλεπε τα μεγάλα έργα της εποχής. Κατά συνέπεια, έως τις αρχές της δεκαετίας του 1860, η «πρακτική» μόρφωση του αρχιτέκτονα είχε το προβάδισμα έναντι της «ακαδημαϊκής». Είχε δοθεί βάρος στα σχετικά σχεδιαστικά μαθήματα – Αρχιτεκτονικό Σχέδιο και Κοσμηματογραφία – που συμβάδιζαν μ΄ ένα πλούσιο πρόγραμμα καλλιτεχνικών σπουδών, με μαθήματα όπως Αγαλματογραφία, Ελαιογραφία, Πλαστική που δίδαξαν εξαιρετικοί καθηγητές. Συνέχεια