Archive for the Ευρωπαϊκή Ένωση Category

To end the Eurozone crisis, bury the debt forever

Posted in Ευρωπαϊκή Ένωση, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Οικονομία on 13 Αύγουστος, 2013 by dikaiopolis07

Pierre Pâris & Charles Wyplosz

6 August 2013 (VOXEU.ORG)

The Eurozone’s debt crisis is getting worse despite appearances to the contrary.

Eurozone bond rate spreads have narrowed – leading some to think that the crisis is fading.1 Yet the narrowing is not due to an improvement in fundamentals. It happened after the ECB announced its Outright Monetary Transactions (OMT) programme. Mario Draghi’s, “Whatever it takes”, did the trick; investors believe the ECB could and would counter rising spreads in the medium term.2

But this means that the information in the spreads is muddled: Συνέχεια

Αρνητική πρωτιά: Οι 4 «πληγές» που αύξησαν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας

Posted in Επίκαιρα σχόλια, Ευρωπαϊκή Ένωση, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Οικονομία on 23 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Β. Δεμίρης – Κατ. Κοσμά (ΕΘΝΟΣ 23.07.2013)

Η συνεχιζόμενη ύφεση, τα δάνεια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και οι αστοχίες στην εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής είναι οι βασικές πηγές αύξησης του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, η οποία εξακολουθεί να κρατά τα «σκήπτρα» της πιο χρεωμένης χώρας στην Ευρωζώνη, αλλά και στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που αφορούν το πρώτο τρίμηνο του έτους, το ελληνικό χρέος αυξήθηκε σε ετήσια βάση με ρυθμό 24,1%, φτάνοντας στο 160,5% του ΑΕΠ. Συνέχεια

Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης

Posted in Βιβλιοθήκη, Ευρωπαϊκή Ένωση, Κοινωνία και Πολιτική, Νομική Επικαιρότητα και Δικηγορία on 18 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

 

View this document on Scribd

Συνέντευξη του Paul De Grauwe, Καθηγητή στο London School of Economics

Posted in Ευρωπαϊκή Ένωση, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Οικονομία on 17 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Ποιές πιστεύετε ότι είναι οι κυριότερες συστημικές αδυναμίες της Ευρωζώνης, ακόμη και πριν από την έλευση της κρίσης;

Πιστεύω ότι υπάρχει μια σειρά από σχεδιαστικές αδυναμίες, γι’ αυτό και θα αναφερθώ στις σημαντικότερες εξ’ αυτών. Κατά τη γνώμη μου, η πρώτη έγκειται στο γεγονός ότι παρόλο που η κυκλοφορία χρήματος οργανώθηκε σε κεντρικό επίπεδο,  πολλές από τις οικονομικές πολιτικές διατηρήθηκαν στο επίπεδο των εθνικών κρατών, δημιουργώντας έτσι ένα περιβάλλον όπου οι χωρές είχαν τη δυνατότητα να αποκλίνουν. Έχουμε δει ότι μπορούμε να οδηγηθούμε από εξαιρετική οικονομική άνθηση σε φούσκες, όπως συνέβη στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, είδαμε την καταναλωτική φούσκα στην Ελλάδα, ενώ δεν συνέβη το ίδιο σε άλλες χώρες. Έτσι, εντός της νομισματικής ένωσης είχαν δημιουργηθεί αποκλίσεις, οι οποίες διέφευγαν από κάθε έλεγχο, καθώς δεν υπήρχε μηχανισμός για τον περιορισμό τους. Έπειτα, έγινε φυσικά εμφανές ότι, για τις χώρες που γνώρισαν ραγδαία οικονομική άνθηση, η επιλογή τους να χρηματοδοτούν την ανάπτυξη αυτή μέσω υπερβολικού χρέους ήταν πλέον μη-βιώσιμη. Στον τομέα του σχεδιασμού, δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός που να συνεκτιμά καθ’ οποιονδήποτε τρόπο αυτές τις αποκλίσεις.

Η άλλη αποτυχία στο κομμάτι του σχεδιασμού αφορά το γεγονός ότι, όταν ξεκινήσαμε τη νομισματική ένωση, κάτι άλλαξε ριζικά. Αυτό αφορά στον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις, ενώ έσπευσαν να ενταχθούν στη νομισματική ένωση, είχαν ως τότε τη δυνατότητα να εκδίδουν το δικό τους νόμισμα και, ως εκ τούτου, ήταν σε θέση να εγγυηθούν στους ομολογιούχους τους ότι τα χρήματα θα είναι πάντα εκεί, αφού «εμείς οι ίδιοι τυπώνουμε τα χρήματα». Επομένως, η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να εγγυηθεί στους ομολογιούχους ότι οι τόκοι -σε δραχμές- θα είναι πάντα εκεί για να τους αποπληρώσει. Φυσικά, αυτό προκάλεσε σύγχυση σε κάποιους, που νόμισαν ότι τουλάχιστον έτσι δεν θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε πτώχευση από την αγορά. Και αυτό άλλαξε δραματικά με την έναρξη της νομισματικής ένωσης, όταν ξαφνικά όλες αυτές οι κυβερνήσεις έπρεπε να εκδίδουν χρήμα σε ένα ξένο νόμισμα, στο ευρώ, και συνεπώς δεν μπορούσαν να εγγυηθούν ότι τα μετρητά θα είναι πάντα εκεί.

Ως εκ τούτου, όταν η χώρα βρεθεί υπό πίεση, δημιουργείται η αίσθηση ότι η κυβέρνηση στερείται πλέον τα απαραίτητα μετρητά για να παραμείνει στην αγορά, πράγμα που μπορεί να προκαλέσει ένα αίσθημα κρίσης και να εξωθήσει τις κυβερνήσεις σε υπέρμετρη λιτότητα, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε ύφεση. Αυτό που έλειπε, στην περίπτωσή μας, ήταν η βούληση της Κεντρικής Τράπεζας να παράσχει ρευστότητα σε περίοδο κρίσης. Αυτή ήταν, λοιπόν, η δεύτερη σχεδιαστική αποτυχία -και οι δυο μαζί έπαιξαν τον ρόλο τους- επειδή η απόκλιση για την οποία μιλούσα προκάλεσε αναστάτωση σε μια συγκεκριμένη κυβέρνηση ή σε αρκετές κυβερνήσεις. Αυτές, δημιούργησαν από μόνες τους μια ατμόσφαιρα κρίσης και εξωθήθηκαν σε μια κακή ισορροπία. Αυτές είναι οι σχεδιαστικές αποτυχίες και θα πρέπει να κάνουμε κάτι για να το αλλάξουμε αυτό. Συνέχεια

Νew York Times: «Λάθος συνταγή για την Ελλάδα»

Posted in Επίκαιρα σχόλια, Ευρωπαϊκή Ένωση, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική, Οικονομία on 11 Ιουλίου, 2013 by dikaiopolis07

Το να διώχνεις χιλιάδες εργαζόμενους όταν το ποσοστό ανεργίας είναι 27%, δεν αποτελεί το δρόμο για μια πραγματική μεταρρύθμιση, γράφει η αμερικανική εφημερίδα.

Ως λάθος συνταγή χαρακτηρίζει η αμερικανική εφημερίδα New York Times την πρόσφατη απόφαση του Eurogroup για την Ελλάδα καθώς, όπως σημειώνει, η χώρα μας βρίσκεται ήδη σε κρίσιμη κατάσταση και η νέα συμφωνία, απλώς θα επιδεινώσει τα πράγματα.

«Η χρόνια λιτότητα και οικονομική ύφεση έχουν δηλητηριάσει την πολιτική ζωή στην Ελλάδα, έχουν καταστήσει άνεργο έναν στους τέσσερις Έλληνες εργαζόμενους και σχεδόν 2 στους 3 νέους, ενώ έχουν διαρρήξει το δίκτυο κοινωνικής ασφάλειας στη χώρα», γράφουν οι NYT στο κύριο άρθρο τους.
Συνέχεια

Δεν είναι λάθος! Είναι έγκλημα…

Posted in Επίκαιρα σχόλια, Ευρωπαϊκή Ένωση, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική, Κοινωνικός Μετασχηματισμός, Οικονομία, Σύνταγμα, Θεσμοί και Διαφάνεια on 11 Ιουνίου, 2013 by dikaiopolis07

του Νίκου Χατζηνικολάου

Δεν είναι λάθος! Είναι έγκλημα...

Η πρόσφατη «ομολογία» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, για τα λάθη και τις αστοχίες του πρώτου ελληνικού μνημονίου, προκάλεσε θόρυβο δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με την πραγματική της αξία. Είναι προφανές ότι η παραδοχή των λαθών της τρόικας, με βασικότερο την άρνηση της ευρωζώνης -το 2010- να δεχθεί εξαρχής «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, δεν διατυπώθηκε στο πλαίσιο μιας ειλικρινούς αυτοκριτικής, με στόχο τη διόρθωση των αστοχιών και τη ριζική αλλαγή πορείας. Ηταν απλώς και μόνο άλλη μια κίνηση τακτικής της Κριστίν Λαγκάρντ στη σκακιέρα της κόντρας ΔΝΤ – Ε.Ε., με το βλέμμα στραμμένο στις διευθετήσεις που πρέπει τώρα να αποφασιστούν και να γίνουν για την οριστική επίλυση του ελληνικού προβλήματος. Το Ταμείο βλέπει καθαρά πλέον ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει. Και ότι επομένως απαιτείται άμεσα γενναίο «κούρεμα» των δανείων του επίσημου τομέα, δηλαδή των ευρωπαϊκών κρατών, προς την Ελλάδα. Η ευρωζώνη, από την άλλη πλευρά και ιδίως η Γερμανία δεν θέλει να πληρώσει τη διόρθωση του λάθους της. Και επιχειρεί, για άλλη μια φορά, να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με «ασπιρίνες», να το κρύψει δηλαδή κάτω από το χαλί, κρατώντας για αρκετά ακόμη χρόνια τη χώρα μας «όμηρο» των δανείων και των μνημονίων. Ακριβώς γι’ αυτό, αντί «κουρέματος», προτείνει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και μείωση ή, αν χρειαστεί, μηδενισμό των επιτοκίων… Συνέχεια

Olli Rehn should resign for crimes against Greece and against economics

Posted in Επίκαιρα σχόλια, Ευρωπαϊκή Ένωση, Εθνικά Θέματα, Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική, Σύνταγμα, Θεσμοί και Διαφάνεια on 10 Ιουνίου, 2013 by dikaiopolis07

By

(The Telegraph, 10.06.2013)

Nobody has taken responsibility for the disastrous errors made by the EU-IMF Troika in Greece, where youth unemployment has just reached 58.3pc.

Nobody has resigned, or missed a day’s pay, or faced any kind of censure from an elected body, despite the withering indictment just issued by the IMF.

Worse yet, the basic conceptual policy errors that led to this tragic episode have not been fully corrected.

With a little trimming here and there, the eurozone is sticking to the same mix of self-defeating contractionary policies that have tipped the region back into a double-dip recession, with seven quarters in a row of falling GDP, soaring unemployment, and an ever starker divergence with the United States.Just to recap what our man Bruno Waterfield reported from Brussels, the IMF’s mea culpa admits that the Troika sacrificed Greece to save the euro.

It completely misjudged the ferocity of the downward spiral caused by austerity a l’outrance, and then blamed the victim by pretending that Greece was failing to comply with the terms. Συνέχεια