Αρχείο Συγγραφέων

Θάρρος και εγρήγορση.

Posted in Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική on 6 Αύγουστος, 2013 by Νίκος Παπαγεώργης

Στην Ελλάδα, και σε πλήρη αντίθεση με την ραστώνη του καλοκαιριού, επίκεινται σοβαρές πολιτικές εξελίξεις και ο καθένας πρέπει να είναι προετοιμασμένος. Η απόρριψη του νέου κουρέματος του ελληνικού χρέους από την Γερμανία σηματοδοτεί την πανηγυρική αποτυχία της (υποτίθεται) διάσωσης της χώρας με αιματηρά υφεσιακά μέτρα. Σηματοδοτεί την πλήρη αποτυχία των μνημονίων, η οποία μετέδωσε πανικό στην Συγκυβέρνηση, που εκδηλώθηκε με το πρωτοφανές κλείσιμο της ΕΡΤ προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα στις εκλογές και οι «σωτήρες» να πηδήξουν «κύριοι» από το καράβι.

Ο μόνος λόγος που δεν έγιναν εκλογές είναι η παρέμβαση της κ. Μέρκελ, η οποία δεν ήθελε να βρει μπροστά της, πριν τις δικές της εκλογές, έναν Τσίπρα που θα έθετε θέμα αποχώρησης της χώρας από το ευρώ, με πολυδιάστατες ζημιές στο ευρώ και κατά συνέπεια στην Γερμανία. Ωστόσο, με την πανηγυρική απόρριψη κάθε σκέψης περί νέου κουρέματος ο κύβος ερρίφθη και ότι ήταν να γίνει πριν τις Γερμανικές εκλογές θα γίνει μετά.

Συνέχεια

Advertisements

Υπάλληλοι της ΕΡΤ: το νέο θύμα του μνημονίου.

Posted in Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική on 15 Ιουνίου, 2013 by Νίκος Παπαγεώργης

του Νίκου Παπαγεώργη

Η τακτική της αντιπαράθεσης μεταξύ κοινωνικών ομάδων, επαγγελματικών κλάδων και θεσμών αποτελεί το σήμα κατατεθέν των μνημονιακών κυβερνήσεων των τελευταίων ετών. Το μνημόνιο ήταν και είναι το δηλητήριο που τρώει σιγά σιγά από μέσα μία ολόκληρη κοινωνία: α) ξεστομίζονται αόριστες κατηγορίες στον αέρα (πχ οι ελ. επαγγελματίες είναι φοροφυγάδες, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες) ώστε ο ένας να κοιτάει με μισό μάτι τον διπλανό του, β) μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι μεροκαματιάρηδες και «λαμόγια», γ) δημιουργείται σιγά σιγά χάσμα στην ελληνική κοινωνία ανάμεσα στους πολλούς που πεινάνε και στους λίγους που περνάνε καλά επειδή συνεργάζονται με το σύστημα και δ) υποβαθμίζονται σοβαροί θεσμοί όπως ο Πρ. Δημοκρατίας, ο οποίος κατά τις πρόσφατες εξελίξεις «ξέχασε» ότι αυτοί που πραγματικά διαφωνούν μερικές φορές …παραιτούνται και δεν ψάχνουν άλλοθι σε υποπαραγράφους άρθρων του Συντάγματος.

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά των υπαλλήλων της ΕΡΤ να στοχοποιηθούν από το μνημονιακό σύστημα. Απολύονται όλοι οι υπάλληλοι γιατί απλά η μνημονιακή Κυβέρνηση δεν έχει στόχο να εξυγιάνει την ΕΡΤ διώχνοντας μόνο τους ακατάλληλους, αλλά έχει στόχο να δημιουργήσει πόλωση στην ελληνική κοινωνία, να διεγείρει τα μίση και τα πάθη, να στοχοποιήσει-καταστρέψει ολόκληρες κοινωνικές ομάδες προς παραδειγματισμό των υπολοίπων που ακόμα αρνούνται να συνεργαστούν με το «σύστημα».

Συνέχεια

Ο «αντιρατσισμός» ποινικά και πολιτικά.

Posted in Νομικό Παρατηρητήριο, Νομική Επικαιρότητα και Δικηγορία on 25 Μαΐου, 2013 by Νίκος Παπαγεώργης

Στο ποινικό μας δίκαιο διώκονται μόνο πράξεις και όχι σκέψεις, ιδεολογίες και πάσης φύσεως κίνητρα. Ο δε λόγος που γίνεται αυτό δεν είναι μόνο δικαιϊκός αλλά και πρακτικός, καθότι η διείσδυση στην ψυχή, το ασυνείδητο και τα κίνητρα του δράστη προκειμένου να στοιχειοθετηθεί μία κατηγορία (και όχι απλά για να επιμετρηθεί η ποινή) θα οδηγούσε σε ατελείωτες δίκες με αμφιβόλου ορθότητας αποτελέσματα.

Ως πράξη εννοείται η ανθρώπινη εκούσια συμπεριφορά δια της οποίας επέρχεται μεταβολή στον εξωτερικό κόσμο (εξωτερίκευση του εσωτερικού κόσμου του προσώπου). Οι σκέψεις, απόψεις, επιθυμίες και συναισθήματα δεν επιφέρουν ουδεμία μεταβολή στον εξωτερικό κόσμο και γι’ αυτό δεν εμπίπτουν στην έννοια της πράξης και ως εκ τούτου δεν μπορούν να διωχθούν ποινικά. Γι’ αυτό λοιπόν ο νόμος απαγορεύει πράξεις και η εκάστοτε ποινική δίωξη ασκείται κατά πράξης (inrem),  ΠΚ 14: έγκλημα είναι πράξη άδικη και καταλογιστή στο δράστη της, η οποία τιμωρείται από το νόμο.

Συνέχεια

Η παντοδυναμία των λογιστών: υπάρχουν φραγμοί..;;

Posted in Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική on 7 Απρίλιος, 2013 by Νίκος Παπαγεώργης

Η σημερινή Συγκυβέρνηση προεκλογικά είχε υποσχεθεί άλλο μείγμα πολιτικής με έμφαση στην αξιοπρέπεια του πολίτη και την ψυχολογία της αγοράς. Ωστόσο, μετά τις εκλογές διέψευσε τις υποσχέσεις της και «ξαμόλησε» λογιστές-οικονομολόγους με ένα κομπιουτεράκι στο χέρι να κόβουν και να ράβουν ανενόχλητοι στο όνομα του «Εθνικού Συμφέροντος». Βεβαίως ως αόριστη νομική έννοια το Δημόσιο Συμφέρον εξειδικεύεται πάντα από την εκάστοτε Κυβέρνηση. Ωστόσο, ο εκάστοτε Κυβερνών είναι τελείως ελεύθερος να κάνει ο,τιδήποτε επικαλούμενος τις δύο αυτές λέξεις (Δημόσιο Συμφέρον) καθώς και έναν αόριστο φόβο περί χρεοκοπίας;

Διαβάζοντας κανείς την υπ’ αριθμ. 668/2012 απόφαση της ολομέλειας του ΣτΕ, διακρίνει την αγωνιώδη προσπάθεια της Δικαστικής εξουσίας να μην ανακατευτεί στο έργο της Εκτελεστική και της Νομοθετικής εξουσίας. Χαρακτηριστικές είναι οι φράσεις (από την εν λόγω απόφαση) όπως: «…οι θέσεις του νομοθέτη για την δημοσιονομική επίδραση των μέτρων δεν ελέγχεται ακυρωτικά…» και πρέπει να αντιμετωπιστεί η «…κατά την Κυβέρνηση συντρέχουσα οικονομική κρίση…». Αυτό σημαίνει ότι η Δικαστική εξουσία δεν υπεισέρχεται σε ζητήματα πολιτικής, ιδίως όταν τα ζητήματα αυτά έχουν να κάνουν με το σοβαρότατο θέμα της χρεοκοπίας της χώρας.

Συνέχεια

Ο νεο-οθωμανισμός των Γερμανών

Posted in Eλληνοτουρκικά, Γερμανία, Εθνικά Θέματα on 30 Μαρτίου, 2013 by Νίκος Παπαγεώργης

Του Νίκου Παπαγεώργη.

Οι εξαιρετικές σχέσεις ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Τούρκους είναι γνωστές. Πρόκειται για βαθιά προσέγγιση-συναδέλφωση των δύο λαών η οποία δεν εξαντλήθηκε στην στρατιωτική συμμαχία στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και στην επωφελή για τους Γερμανούς τουρκική ουδετερότητα στον Β Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά έχει επεκταθεί και σε ψυχικό βαθμό στα όρια του αλληλοθαυμασμού. Οι Γερμανοί, για κάποιο λόγο, θεωρούν τους Τούρκους ως παράδειγμα πειθαρχίας και εργατικότητας, σε αντίθεση με τους Έλληνες που ανέκαθεν τους θεωρούσαν τους «ενοχλητικούς» εγωϊστές που επαναστάτησαν εναντίον των Τούρκων γιατί ήθελαν την καλοπέρασή τους.

Το λιβελογράφημα του περιοδικού «Focus», το οποίο χρησιμοποίησε ένα ιστορικό σύμβολο του ελληνισμού (την Αφροδίτη της Μήλου) για να εξευτελίσει τον δήθεν «διεφθαρμένο» Ελληνικό λαό (στο σύνολό του) είναι μόνο μία από τις πολλές αποδείξεις για την υποτίμηση που έχουν οι Γερμανοί εις βάρος μας. Μετά μάλιστα από την αθωωτική απόφαση στην εν λόγω υπόθεση, η υποτίμηση αυτή έγινε μεγαλύτερη, τόσο λόγω των συνειρμών που δημιούργησε η αθώωση στην συνείδηση των Γερμανών πολιτών (το περιοδικό «είχε τελικά δίκιο στις ύβρεις του… γι’ αυτό αθωώθηκε…!!»), όσο από την εγκατάλειψη των δικηγόρων που άσκησαν την σχετική μήνυση από σύσσωμη την πολιτική και κοινωνική ηγεσία της χώρας. Αυτοί που τόλμησαν να υπερασπιστούν την τιμή της χώρας κόντεψαν να βρουν και τον μπελά τους και από πάνω.

Συνέχεια

Φυλάκιση για χρέη 1000 ευρώ στο Δημόσιο

Posted in Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική on 26 Ιανουαρίου, 2013 by Νίκος Παπαγεώργης
Νίκος Παπαγεώργης, Δικηγόρος Αθηνών

Νίκος Παπαγεώργης, Δικηγόρος Αθηνών

Η κ. Μέρκελ σε παλαιότερη δήλωσή της ξεκαθάρισε σε όλους μας ότι όταν μία χώρα έχει χρέος πάνω από ένα ποσοστό του ΑΕΠ της δεν μπορεί να έχει εθνική κυριαρχία και κατά συνέπεια δεν χρειάζεται να αναλωνόμαστε σε υποπαραγράφους και αστερίσκους των μνημονίων για να καταλάβουμε το τι γίνεται σήμερα στην χώρα μας. Όταν λέει αυτό ο δανειστής σου και όταν εσύ υποκύπτεις (παρά το ότι έχεις πει άλλα προεκλογικά) παραδίδοντας την διοίκηση της χώρας σε αυτόν (φορολογία, κοινωνική πολιτική, εργατική νομοθεσία, εθνική άμυνα κτλ), τότε δεν υπάρχει το αυτεξούσιο της δημόσιας διοίκησης που απαιτείται για την στοιχειώδη ύπαρξη ενός κράτους. Πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για κρατική οντότητα, αλλά για ημιαυτόνομη επαρχία (κυρίως της Γερμανίας).

Σε αυτά λοιπόν τα πλαίσια κινούνται όσοι ετοιμάζουν νόμο για ποινικές διώξεις για οφειλή στο Δημόσιο από καθε αιτία ύψους 1.000, με το βάρος απόδειξης στον διωκόμενο να πείσει ότι οφείλει γιατί είναι άφραγκος. Και αυτό γιατί μόνο ολοκληρωτικά καθεστώτα τύπου Χότζα και Στάλιν, ή αποικίες πρώτα θα φόρτωναν στον απλο λαό ασήκωτους φόρους (και μάλιστα σε καιρό ύφεσης- έλλειψης ρευστότητας) και ύστερα θα τους σύρουν στα Δικαστήρια ως κοινούς εγκληματίες για να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες.

Συνέχεια

Οι 2 επιλογές του πολιτικού μας συστήματος

Posted in Η Ελλάδα στην εποχή του Μνημονίου, Κοινωνία και Πολιτική on 15 Δεκέμβριος, 2012 by Νίκος Παπαγεώργης

 Τα ψέματα τελείωσαν, όσα σκουπίδια και αν μπήκαν τόσο καιρό κάτω από το χαλί τώρα έχουν μείνει απέξω ακόμα περισσότερα και η δυσοσμία έχει φτάσει ψηλά. Μία δυσοσμία όχι λόγω “διαφθοράς”, όπως προπαγανδιστικά προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά λόγω σοβαρών λαθών που έχουν πια γίνει εξώφθαλμα και για τον πιο ανίδεο με τα πολιτικοοικονομικά. Το πολιτικό μας σύστημα βρίσκεται πλέον μπροστά σε δύο επιλογές που θα κρίνουν την ίδια του την ύπαρξη, αλλά και την γενικότερη μετέπειτα ομαλότητα: α) ή θα οδηγήσει την χώρα στην δραχμή αποδίδοντας την σημερινή οικονομική κατάντια της χώρας στις στρεβλώσεις του ευρώ, ή β) δεν φταίει το ευρώ, άρα θα οδηγήσει τον κ. Παπανδρέου σε ειδικο δικαστήριο για το γεγονός ότι κατεξευτέλισε την χώρα διεθνώς απομονώνοντάς την απο τις αγορές.

Δεν γίνεται και το ευρώ να μην φταίει για το σήμερα (άρα η οικονομία μας ήταν από μόνη της ανταγωνιστική), και ταυτόχρονα και ο κ. Παπανδρέου να έχει δίκιο διακηρύσσοντας διεθνώς ότι όχι μόνο η ελληνική οικονομία δεν ήταν ανταγωνιστική, αλλά απεναντίας ήταν μία μαύρη τρύπα που συσσώρευε ελλείμματα. Δύο μόνο πράγματα μπορούν να γίνουν: α) Ή θα τονιστούν τα ελαττώματα του ευρώ που έχουν να κάνουν με την πανεύκολη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, την πανεύκολη διείσδυση των ευρωπαϊκών πολυεθνικών στην ελληνική αγορά εις βάρος των ελληνικών προϊόντων και τον πανεύκολο υπερδανεισμό λόγω φθηνών επιτοκίων, οπότε η ελληνική οικονομία είχε σοβαρά προβλήματα από μόνη της τα οποία ο κ. Παπανδρέου απλά έβγαλε προς τα έξω και κατ’ επέκταση όσοι επιμένουν στην παραμονή της χώρας στο ευρώ διαπράττουν εθνικο έγκλημα, ή β) θα τονιστεί ότι η ελληνική οικονομια ήταν βιώσιμη (παρά τις όποιες διορθώσιμες ατέλειες) και υπήρχαν προοπτικές για σοβαρές επενδύσεις, αλλά ο κ. Παπανδρέου τα κατέστρεψε όλα καταξευτιλίζοντάς μας διεθνώς με διογκωμένα ψέματα και “φουσκώνοντας” το έλλειμμα, οπότε αυτοι που τον καλύπτουν διαπράττουν μεγαλύτερο εθνικο έγκλημα.

Συνέχεια