Aλήθεια ή ψέμα ο χορός του Ζαλόγγου; – Ιστορικοί παίρνουν θέση

Γράφει η Ντίνα Καραμάνου

Η βουλευτής ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση κατάφερε για άλλη μία φορά να προκαλέσει αντιδράσεις με αιχμή τις απόψεις της για εκφάνσεις της ελληνικής ιστορίας.
Αυτή τη φορά ήταν οι Σουλιώτισσες και ο χορός του Ζαλόγγου. Ένα γεγονός που η κυρία Ρεπούση χαρακτήρισε «εθνικό μύθο» προκαλώντας την οργή ακόμη και εκ μέρους συναδέλφων της.

Το newpost επικοινώνησε με πανεπιστημιακούς καθηγητές ιστορίας, οι οποίοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν την άποψη της βουλευτή ΔΗΜΑΡ, εξήγησαν όμως ότι, αν μη τί άλλο «η ιστορία ενός έθνους δεν είναι σωστό να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά, με ιστοριούλες».

«Το μεγάλο λάθος της κυρίας Ρεπούση είναι ότι ασχολείται με τέτοιου είδους λεπτομέρειες… επιδεικνύοντας μαθητική αφέλεια», λέει στο newpost ο καθηγητής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Πέτρος Πιζάνιας.

«Η ιστορία είναι μια πολύ μεγάλη επιστήμη, με μια μέθοδο μεγάλης εμβέλειας και έκτασης και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με μικρονοοικά κουτσομπολιά του τύπου έγινε-δεν έγινε…υπήρξε- δεν υπήρξε. Όλα αυτά είναι τα τέλεια εργαλεία για να καταστραφεί ο ιστορικός ορθολογισμός. Καλό είναι να ασχολείται με τις ιστορίες και όχι με τις ιστοριούλες. Είναι αλήθεια ότι απο την εποχή του Μεταξά έχει επικρατήσει μια αποψη η οποία βλέπει τους Έλληνες ως ήρωες και θύματα. Η τάση αυτή ισχυροποιήθηκε μετεμφυλιακά και έγινε παράμετρος μέτρησης κοινωνικών, πολιτικών, εθνικών φρονημάτων. Όμως η ιστορία είναι μια πολυδιάστατη ορθολογική επιστήμη και τα γεγονότα πρέπει να εξετάζονται συνολικά και με όλες τις παραμέτρους».

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Σπύρος Πλουμίδης συμφωνεί ότι η ιστορία πρέπει να αντιμετωπίζεται με άλλες μεθόδους: «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι μια πραγματικότητα. Ταυτόχρονα είναι ένα γεγονός που πράγματι έχει διογκωθεί στο πέρασμα των ετών. Κάποιες από τις λεπτομέρειες του γεγονότος ενδεχομένως ναι, αγγίζουν τη σφαίρα του μύθου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε συνολικά το περιστατικό». Είναι πάντως η δεύτερη φορά που η κυρία Ρεπούση καταφέρνει να συγκεντρώσει πάνω της μαζεμένα βέλη. Την πρώτη φορά ήταν όταν συνέγραψε το βιβλίο ιστορίας της Εκτης Δημοτικού. Τότε που, στο μάθημα για την καταστροφή της Σμύρνης, επέλεξε να περιγράψει την κατάσταση που επικρατούσε στην προκυμαία της πόλης που καιγόταν ως «συνωστισμό».

http://newpost.gr/post/220804/Alitheia-i-psema-o-xoros-toy-zaloggoy-istorikoi-pairnoyn-thesi/
————————————————
Κορυφαίοι ιστορικοί απαντούν στη Ρεπούση
3/6/2013
Ο ιστορικός-συγγραφέας, Σαράντος Καργάκος σε άρθρο του στη Realnews υπό τον τίτλο «Στην κυρία Ρεπούση απαντά ο Δ. Σολωμός» αναφέρει:«Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ποιητής -αν ούτος δικαιούται να ονομάζεται ούτως- στο πολύστιχο ποίημα που έγραψε με τίτλο «Εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάιρον» αφιερώνει 5 τετράστιχα στο χορό του Ζαλόγγου (101-105).Είναι τα εξής:Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος
τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ
τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως
καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό.

Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν
οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές,
καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδαν
ἀθωότερες ζωές*.
(*Εννοεί τα παιδιά που οι γυναίκες είχαν μέσα στην κοιλιά)

Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν
καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά,
κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν
ἀπὸ πάνου ἔλειπε μιά.

Χωρὶς γόγγυσμα κι ἀντάρα
πάρα ἐκείνη μοναχά,
ὁποῦ ἔκαναν μὲ τὴν κάρα,
μὲ τὰ στήθια, στὰ γκρεμά.

Στὰ ἴδια ὄρη ἐγεννηθῆκαν
καὶ τὰ ἀδάμαστα παιδιά,
ποὺ τὴν σήμερο ἐχυθῆκαν
πάντα οἱ πρῶτοι στὴ φωτιά.

Το ποίημα γράφτηκε 21 χρόνια μετά την τραγωδία του Ζαλόγγου. Ο Σολωμός άντλησε τις πληροφορίες από τους Σουλιώτες -κυρίως Σουλιώτισσες- που είχαν κατακλύσει τα Επτάνησα μετά το 1803. Το 1824 πολλοί ήσαν οι επιζήσαντες. Κάποιος ή κάποιοι θα μπορούσαν να διατυπώσουν ενστάσεις για τα λεγόμενα του Σολωμού. Ότι ήσαν παραμύθια. Δεν το έπραξαν. Έτσι τα παραμύθια (με την κακή σημασία του όρου) τ’ άφησαν για κάποιες σημερινές θορυβομανείς υπάρξεις τού σήμερα».

Ο καθηγητής Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Κωνσταντίνος Φωτιάδης, σε άρθρο του στη Realnews υπό τον τίτλο «Περιμένω τη γραπτή συγγνώμη της κ. Ρεπούση!» αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «θα της απαντήσω όχι για ένα Ζάλογγο αλλά για πολλά που υπάρχουν στην ένδοξη ιστορία μας τα πέτρινα χρόνια της οθωμανοκρατίας. Μόνο στον Πόντο, με βάση τις έγκυρες πηγές που διαθέτουμε έως σήμερα, έχουμε τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις ανάλογων ηρωικών πράξεων».

Πηγή:
http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=238010&catID=11
—————————–
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΩΤΙΑΔΗ

Καθηγήτρια σε χρόνο ρεκόρ

«Παντού βλέπαμε πτώματα»
Δείτε ενδεικτικά περισσότερες μαρτυρίες σχετικά με τον «Χορό του Ζαλόγγου» στις παρακάτω ιστοσελίδες:
Το Ζάλογγο και η Μαρία Ρεπούση (aka «το εθνικό μας τρολλ») 31 May 2013 Κατηγορίες: Ιστορία: 1453-Τουρκοκρατία, Σχολιασμός Αντίβαρου Το 1803 ο Πρώσσος περιηγητής και διπλωμάτης Ιάκωβος Μπαρτόλντυ γράφει “Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν.” Το 1805 ο Άγγλος στρατιωτικός, περιηγητής και αρχαιολόγος William Martin Leake γράφει στο Travels in Northern Greece (στο κεφάλαιο Ήπειρος) «”Περίπου 100 οικογένειες είχαν αποτραβηχτεί στο μέρος αυτό από το Σούλι και την Κιάφα, με συνθήκες και ζούσαν στο λόφο ανενόχλητες ώσπου έπεσε το Κούγκι. Τότε επειδή τάχα η περιοχή αυτή ήταν περισσότερη οχυρή ξαφνικά τους επιτέθηκαν με διαταγή του Βεζίρη. Όταν η κατάσταση έγινε απελπιστική ο Κίτσος Μπότσαρης και ένα τμήμα του διέφυγαν. Από τους υπολοίπους, 150 σκλαβώθηκαν και 25 κεφάλια στάλθηκαν στον Αλβανό Μπουλούκμπαση στην Καμαρίνα που διεύθυνε τις επιχειρήσεις, 6 άνδρες και 22 γυναίκες ρίχτηκαν από τα βράχια από το ψηλότερο σημείο του γκρεμνού, προτιμώντας έτσι παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών τους. Πολλές γυναίκες που είχαν παιδιά τις είδαν να τα ρίχνουν με δύναμη προτού εκείνες κάνουν το μοιραίο πήδημα “» Ολόκληρο το βιβλίο από το google. Η παραπομπή είναι στη σελίδα 246 του πρώτου τόμου, από όπου και το απόσπασμα Το 1823 ο Γάλλος ακαδημαϊκός Κλωντ Φλωριέλ γράφει για το Ζάλογγο «..ήταν ακόμα αβέβαιη, όταν εξήντα γυναίκες, βλέποντας πως στο τέλος θα σκοτώνονταν οι δικοί τους, μαζεύονται σ΄ ένα απότομο ψήλωμα στον γκρεμό, που στη μία πλευρά του ανοιγόταν ένα βάραθρο και στο βάθος του το ρέμα άφριζε ανάμεσα στους μυτερούς βράχους που γέμιζαν τις όχθες και τη κοίτη του. Εκεί αναλογίζονται τι έχουν να κάνουν, για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων, που τους φαντάζονται κιόλας να τις κυνηγούν. Αυτή η απελπισμένη συζήτηση στάθηκε σύντομη, και η απόφαση που ακολούθησε ήταν ομόγνωμη. Οι περισσότερες απ΄ αυτές τις γυναίκες ήταν μητέρες, αρκετά νέες, και είχαν μαζί τα παιδιά τους, άλλες στο βυζί ή στην αγκαλιά, άλλες τα κρατούσαν από το χέρι. Η κάθε μια πήρε το δικό της, το φίλησε για τελευταία φορά και το έριξε ή το έσπρωξε γυρνώντας το κεφάλι στον διπλανό γκρεμό. Όταν δεν είχαν πια παιδιά να γκρεμίσουν, πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, γύρω – γύρω, όσο πιο κοντά γινόταν στην άκρη του γκρεμού και η πρώτη απ΄ αυτές, αφού χόρεψε μια βόλτα φτάνει στην άκρη, ρίχνεται και κυλιέται από βράχο σε βράχο ως κάτω στο φοβερό βάραθρο. Ωστόσο ο κύκλος, ή ο χορός συνεχίζει να γυρνάει, και σε κάθε βόλτα μια χορεύτρια αποκόβεται με τον ίδιο τρόπο, ως την εξηκοστή. Λένε πως από κάποιο θαύμα, μία απ΄ αυτές τις γυναίκες δεν σκοτώθηκε πέφτοντας» Το 2013 η Ελληνίδα Ιστορικός και βουλευτής του Κοινοβουλίου Μαρία Ρεπούση αναφωνεί «ΨΕΜΜΑΤΑ, ΨΕΜΜΑΤΑ, ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ»
Το Ζάλογγο και η Μαρία Ρεπούση (aka «το εθνικό μας τρολλ») 31 May 2013 Κατηγορίες: Ιστορία: 1453-Τουρκοκρατία, Σχολιασμός Αντίβαρου Το 1803 ο Πρώσσος περιηγητής και διπλωμάτης Ιάκωβος Μπαρτόλντυ γράφει “Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν.” Το 1805 ο Άγγλος στρατιωτικός, περιηγητής και αρχαιολόγος William Martin Leake γράφει στο Travels in Northern Greece (στο κεφάλαιο Ήπειρος) «”Περίπου 100 οικογένειες είχαν αποτραβηχτεί στο μέρος αυτό από το Σούλι και την Κιάφα, με συνθήκες και ζούσαν στο λόφο ανενόχλητες ώσπου έπεσε το Κούγκι. Τότε επειδή τάχα η περιοχή αυτή ήταν περισσότερη οχυρή ξαφνικά τους επιτέθηκαν με διαταγή του Βεζίρη. Όταν η κατάσταση έγινε απελπιστική ο Κίτσος Μπότσαρης και ένα τμήμα του διέφυγαν. Από τους υπολοίπους, 150 σκλαβώθηκαν και 25 κεφάλια στάλθηκαν στον Αλβανό Μπουλούκμπαση στην Καμαρίνα που διεύθυνε τις επιχειρήσεις, 6 άνδρες και 22 γυναίκες ρίχτηκαν από τα βράχια από το ψηλότερο σημείο του γκρεμνού, προτιμώντας έτσι παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών τους. Πολλές γυναίκες που είχαν παιδιά τις είδαν να τα ρίχνουν με δύναμη προτού εκείνες κάνουν το μοιραίο πήδημα “» Ολόκληρο το βιβλίο από το google. Η παραπομπή είναι στη σελίδα 246 του πρώτου τόμου, από όπου και το απόσπασμα Το 1823 ο Γάλλος ακαδημαϊκός Κλωντ Φλωριέλ γράφει για το Ζάλογγο «..ήταν ακόμα αβέβαιη, όταν εξήντα γυναίκες, βλέποντας πως στο τέλος θα σκοτώνονταν οι δικοί τους, μαζεύονται σ΄ ένα απότομο ψήλωμα στον γκρεμό, που στη μία πλευρά του ανοιγόταν ένα βάραθρο και στο βάθος του το ρέμα άφριζε ανάμεσα στους μυτερούς βράχους που γέμιζαν τις όχθες και τη κοίτη του. Εκεί αναλογίζονται τι έχουν να κάνουν, για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων, που τους φαντάζονται κιόλας να τις κυνηγούν. Αυτή η απελπισμένη συζήτηση στάθηκε σύντομη, και η απόφαση που ακολούθησε ήταν ομόγνωμη. Οι περισσότερες απ΄ αυτές τις γυναίκες ήταν μητέρες, αρκετά νέες, και είχαν μαζί τα παιδιά τους, άλλες στο βυζί ή στην αγκαλιά, άλλες τα κρατούσαν από το χέρι. Η κάθε μια πήρε το δικό της, το φίλησε για τελευταία φορά και το έριξε ή το έσπρωξε γυρνώντας το κεφάλι στον διπλανό γκρεμό. Όταν δεν είχαν πια παιδιά να γκρεμίσουν, πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, γύρω – γύρω, όσο πιο κοντά γινόταν στην άκρη του γκρεμού και η πρώτη απ΄ αυτές, αφού χόρεψε μια βόλτα φτάνει στην άκρη, ρίχνεται και κυλιέται από βράχο σε βράχο ως κάτω στο φοβερό βάραθρο. Ωστόσο ο κύκλος, ή ο χορός συνεχίζει να γυρνάει, και σε κάθε βόλτα μια χορεύτρια αποκόβεται με τον ίδιο τρόπο, ως την εξηκοστή. Λένε πως από κάποιο θαύμα, μία απ΄ αυτές τις γυναίκες δεν σκοτώθηκε πέφτοντας» Το 2013 η Ελληνίδα Ιστορικός και βουλευτής του Κοινοβουλίου Μαρία Ρεπούση αναφωνεί «ΨΕΜΜΑΤΑ, ΨΕΜΜΑΤΑ, ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ»Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/8422, Ἀντίβαρο
Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Aλήθεια ή ψέμα ο χορός του Ζαλόγγου; – Ιστορικοί παίρνουν θέση”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: